• Geboren in 1960 in Nieuw Wehl
• Lid van 1986 tot heden
• Naast speler ook bestuurslid geweest, waarvan groot aantal jaren voorzitter/secretaris
• In 18 stukken gespeeld
  o.a. Geen sex in Sussex, Het blijft onder ons, En nu naar bed, Plaza Suite, Foxtrot, Les Misèrables, Bemoeizucht, Little Shop of Horrors
• Mooiste rol: Jules (Foxtrot 2000)
• Introduceerde werken in commissies en beleidsplan binnen de vereniging, actief met website en foto’s maken.

Het dorpstoneel ontstegen

Voor het interview duikt Paul Reuling de kast in om alle foto-boeken en dozen met foto’s, kaartjes en krantenknipsels te pakken (“ik loop nog een beetje achter”). De boeken met draaiboeken, decorschetsen, lichtplannen, repetitieschema’s en commissieverslagen van de grote producties gaan weer terug de kast in. “Gezellig, foto’s kijken. Terugblikken is altijd leuk. Wat hebben we veel gedaan! We mogen best trots zijn op wat we met elkaar hebben neergezet.”

Bestuurslid Ans Mullink kwam in 1986, het jaar na de jubileumvoorstelling met Jan Freriks, bij Paul thuis. Hij stond onder de douche en zijn vrouw Jolanda riep naar boven: ‘Ans Mullink is hier’. Paul riep terug: ‘Mot ik soms bi-j het koor kommen?’. ‘Nee’, schreeuwde Ans, ‘bi-j toneel!’. En zo kwam hij in aanraking met Niweto en groeide het toneel spelen uit tot een grote hobby, waar jarenlang veel tijd in ging zitten.

“Al snel baalde ik dat een aantal zaken in mijn ogen niet goed geregeld was. Ik wilde een professionelere uitstraling en heb een aantal zaken afgeschaft, bijvoorbeeld dat iemand van de vereniging vooraf een praatje hield en dat een belangrijke bezoeker, zoals de pastoor of wethouder na afloop een woordje deed”. Paul trok steeds meer naar zich toe. “Zo betrok ik mijn zwager Gerard erbij, niet alleen als speler, maar ook voor de technische zaken. Het podium lag bij de Boerenbond opgeslagen en als het opgehaald moest worden voor de voorstelling, lag er een dikke laag meel op. Op den duur was het helemaal kromgetrokken. Gerard heeft samen met onder andere Joop Roording een nieuw podium gebouwd en in die tijd is ook de tribune gemaakt, zodat meer mensen in de zaal beter zicht hadden.”

Kritiek
Daar bleef het niet bij. Ook de PR had een impuls nodig. De publieke belangstelling was namelijk afgenomen. Door de behoefte aan vernieuwing binnen de vereniging en andere stukkeuzes, was er sprake van een ander publiek. “Die verschuiving leverde in het dorp kritiek op. Niweto heeft in die periode veel verloren, maar ook veel nieuw publiek gewonnen. En daar was communicatie voor nodig. Zo is aankomend grafisch ontwerper Peter Reijmer gevraagd voor een ontwerp en vanaf 1993 hebben we naast flyers, ook affiches en programmaboekjes.”


“Het resultaat had niemand verwacht en het succes was ongekend.”
In 1995 werd de eerste Niweto-musical op de planken gebracht. “Ik had Cats gezien in Londen en dat heeft me gegrepen. Ik wilde daarna graag meer met muziek doen. Het 35-jarig bestaan werd aangegrepen om de musical ‘En nu naar bed’ te brengen. Nieuwe leden werden gezocht en wie maar enigszins kon zingen moest meedoen. De productie begon klein, maar werd steeds groter. Muzikanten werden erbij gezocht en het ensemble moest, halverwege het proces, ineens ook danspasjes instuderen. Het einddoel ontstond gaandeweg. Het resultaat had niemand verwacht en het succes was ongekend.”

Door de musical bleven veel nieuwe leden hangen en de vereniging werd bijna twee keer zo groot. “We zijn nieuwe uitdagingen aangegaan. Het beleidsplan is geschreven. De interne organisatie is op papier gezet, zodat het voortbestaan niet van enkele personen afhankelijk is. De kracht van Niweto is vastgelegd: werken in commissies met eigen verantwoordelijkheden, een duidelijk aannamebeleid, hoe om te gaan met stukkeuze et cetera.”

Foxtrot
Het enthousiasme van veel leden resulteerde in de tweede musical ‘Foxtrot’ in 2000. Nog mooier, nog groter, nog professioneler. Met een grote live-band en danseressen van Dansschool Bertha Huls. Terugkijkend vond de oud-voorzitter het geweldig om met zoveel mensen zo’n prestatie neer te zetten. “Ik speelde zelf een mooie rol als Jules en heb daar van genoten, maar vond het nog mooier om te zien hoe lyrisch het publiek was.” Leden en mensen achter de schermen werden in die periode wel eens gek van Paul. Hij belde om de haverklap of op de meest vreemde momenten; als hij iets in zijn hoofd had moest het meteen geregeld worden. “ Ik heb me nooit voorzitter gevoeld. Ik heb me wel verantwoordelijk gevoeld en vond het mooi om mensen te motiveren.”