• Geboren in 1945 in Nieuw Wehl
• Lid van 1976 tot 2005
• Naast speler ook bestuurslid geweest, waarvan voorzitter
• In 14 stukken gespeeld
  o.a. Computerbruid, Zilveruitjes en Augurken, De zoen van miss Urk, Moord op kantoor, Vissen achter het net, Wie is hier de baas?!, Polyester Polka, Het laatste glas, En nu naar bed, Vreemde gasten, Les Misèrables, Verwarringen
• Mooiste rol: dat vind ik moeilijk om te zeggen. Ik vond ze allemaal wel leuk. Rol van ‘gek’ in Vreemde gasten was wel bijzonder, omdat ik helemaal geen tekst had.
•  In de moeilijke jaren ’80 de vereniging overeind gehouden. Laatste jaren vooral actief in de kledingcommissie.

Drijvende kracht in roerige jaren

“Tussen 1980 tot 1990 is er veel gebeurd. Kluchten onder leiding van Ben Reuling maakten plaats voor andersoortige stukken onder professionele regie. Met als ‘hoogtepunt’ het jubileumstuk in 1985. Met Jan Freriks ontstonden, op basis van improvisatie, verschillende scènes over macht en wie de baas was. Een veel abstracter stuk, dan het publiek gewend was. Het heeft veel stof doen opwaaien. Veel inwoners van Nieuw Wehl hebben het er nog over,” meent Dini Roording-Volman, de drijvende kracht in die jaren.

“Een ware omslag van gezelligheidsvereniging naar toneelvereniging. Dat kenmerkt de jaren ’80. Voordat er met de stagiaires uit de regie-opleiding gewerkt werd, was het gewoon dat er tijdens de repetitie truien werden gebreid, dat er een boek werd gelezen of dat spelers die niet in de scène zaten met elkaar aan het bijpraten waren. Onder leiding van Jan Freriks en later Ed Deibel moest het stil zijn, moest er opgelet worden, ook als je zelf niet speelde. Want van kijken kun je ook iets opsteken,” herinnert Dini zich. Met het binnenhalen van professioneel regisseur Andy Daal waaide er een andere wind door de vereniging. “In die tijd was het nog niet zo duur om een regisseur in opleiding te vragen, en zo is Niweto regelmatig een stageplek geweest voor aankomende regisseurs. Ik vond die andere aanpak wel fijn. We deden speloefeningen voorafgaand aan het stuk of hielden improvisatie-sessies. Het acteren kwam meer centraal te staan, het werd professioneler. Ook aan de zaken er omheen, zoals kleding en grime, werd meer aandacht besteed. Er alleen mooi uitzien op toneel was niet voldoende. Maar hoe kun een personage herkenbaar neerzetten. Voor een aantal mensen waren die veranderingen reden om te stoppen.”

Dieptepunt
Ook het dieptepunt van de vereniging speelde zich af in deze periode. Er waren in 1986 nog maar drie spelende leden, naast een aantal bestuursleden. Dus men ging hard op zoek naar nieuw bloed. Zo heeft Ans Mullink Paul Reuling erbij gevraagd, en heeft Dini Dinie Splithof benaderd en nog een aantal mensen. “Ik vond het doodzonde dat de vereniging op zou houden te bestaan. Dus hebben we actie ondernomen en nieuwe mensen erbij gezocht. Het lukt en het werd een gezellige periode. Samen eten na afloop van de voorstelling is ingevoerd in die tijd.”


Op de kleuterschool werd het acteertalent van Dini bij toeval ontdekt. “Een appel at ik heel gulzig. De mensen die zaten te kijken, moesten heel hard lachen. Maar omdat ik niet bij de besten op school hoorde, later bleek dat ik dyslectisch ben, werd ik vaak niet gekozen voor schooltoneel en later ook niet gevraagd bij Niweto. Toen ik tijdens het Gouden Parochiefeest in 1975 op toneel had gestaan, kon ik lid worden van Niweto en ben dat bijna 30 jaar geweest. Ik wilde er altijd graag bij zijn, al was het maar als souffleur”.

Scout
Naast besturen en spelen heeft ze ook veel tijd besteed aan het bij elkaar zoeken van de kleding of het naaien van kostuums. “Er zijn heel wat kleren van mijn moeder, van mijn man Joop of mezelf op het toneel voorbij gekomen,” aldus de Nieuw Wehlse, die ook vele jaren op school de eindmusical bezocht. Als een soort scout, om te zien of er nog talent rondliep, dat bij Niweto aan de slag kon. “Zo heb ik Vincent Hendriksen gespot, maar die hield de boot steeds af. Later heeft hij zich toch over laten halen.”

Begin jaren 2000 kon Dini het naar eigen zeggen niet meer bijbenen en had ze het gevoel dat ze niets meer toe kon voegen. “Ik wilde wel, maar het lukt niet meer. Het voelde of ik aan alle kanten voorbij werd gelopen en daar had ik het heel moeilijk mee. Ik moest letterlijk afstand nemen en heb me afgemeld als lid. Ik ben de laatste jaren niet meer wezen kijken. Het doet me nog te veel pijn. Maar misschien dat ik dit jaar weer ga!”