• Geboren in 1937 in Nieuw Wehl
• Lid van 1960 tot 1990
• Naast speler ook bestuurslid geweest
• In 14 stukken gespeeld
  o.a. Moeder, Zonsopgang, Wie in mijn naam een kind opneemt, Nacht en Morgen, Levensschaduwen, Het vrolijke tankstation, Engeltje, Zeeuwse Gouvernant, Gouden Parochie
• Mooiste rol: zeeman Bart Volmars (Levensschaduwen 1967)
• Al in de jaren ’50 actief bij toneel van de Jonge Boeren. Een van de initiatiefnemers van Niweto. Heeft alle stukken van Niweto gezien, behalve de laatste twee.

Schei d’r moar met uut’

“Betrokkenheid ontstaat als je ook echt actief meedoet. Als je er onderdeel van bent. Dat was duidelijk op het moment dat ik stopte. De directe betrokkenheid werd minder; besturen alleen was niet genoeg en zo zette ik in 1990, na bijna 30 jaar een punt achter mijn lidmaatschap van Niweto”. Jan van den Boom was vanaf het begin betrokken bij de vereniging als speler en bestuurder. Hij kijkt terug op de eerste tien jaar.

In de jaren ‘50 en ‘60 bestond er in Nieuw Wehl een levendig cultureel leven. De afdeling Nieuw Wehl van de J.B.T.B. stond sportief en cultureel vrij hoog aangeschreven. Elk jaar werd er in het parochiehuis een toneelstuk gespeeld, op tweede kerstdag en op de eerste zondag van januari. Echter, in 1956 en 1957 verhuurde het kerkbestuur het parochiehuis aan de firma Berghaus, als confectie-atelier. In die jaren werd er niet gespeeld. In 1958 kwam de zaal weer beschikbaar. Bouwbedrijf Teunissen bouwde er een podium in en er kon weer toneel gespeeld worden, onder regie van schoolhoofd Schenning.

Maar dat was van korte duur. “Er was destijds grote behoefte aan een sportaccommodatie in Nieuw Wehl. De gemeente kwam met het kerkbestuur overeen dat het parochiehuis tot sporthal omgebouwd zou worden. Dat betekende dat de zaal niet meer beschikbaar was voor de Jonge Boeren. Jonge mannen en vrouwen, die in het verleden toneel hadden gespeeld, staken hun koppen bij elkaar en weken voor het toneel uit naar Zaal van Beek. Er werd in 1960 besloten om als zelfstandige toneelvereniging verder te gaan, onder de naam Niweto,” weet Van den Boom.

“De oprichtingsvergadering was in september. Er was haast geboden, want we wilden gewoon weer op tweede kerstdag spelen. Toneel geïnteresseerden werden benaderd en het eerste toneelstuk werd onder regie van Joop Simons in studie genomen. Veel van mijn zussen en een broer hebben in de beginperiode gespeeld. Het toneel spelen zit in de Van den Booms. Zingen trouwens ook. Mijn vader had vroeger ook gespeeld bij Moet Reuling en was een kritische toeschouwer. Een keer had ik een kleinere rol en na de uitvoering zei mijn vader ’s avonds laat: “Schei d’r moar met uut’. ’t Was helemoal niks’.” Jan had zelf ook het gevoel dat het niet liep. Volgens hem kun je beter een grote rol spelen, dan een bijrol waarvan je denkt dat je die er wel even bij doet. “Dat werkt niet; ik ben er toen niet diep genoeg ingegaan”.

Zeeman
Het mooiste stuk waarin hij speelde was ‘Levensschaduwen’ uit 1967. ‘Een succesvolle vertolking van Bart Volmars, de zeeman’, staat er in zijn foto-album bijgeschreven. “Die rol was helemaal op mijn lijf geschreven. Ik kon lekker tekeer gaan tegen Bennie Reuling. Ook ‘De Kerkestraat is een keurige straat’ was een leuk stuk. Eén grote verkleedpartij. Een stuk om lekker met elkaar te dollen, maar het leek eigenlijk nergens op”, is het commentaar van Jan nu.

Het eerste jaar werkten ze onder leiding van Joop Simons. “Die kwam net uit het klooster en woonde weer in de buurt, maar het klikte niet. We wilden niet met hem verder. Mijn zus Dory (toen nog Dora) nam de regie over. Zij had veel ervaring door het toneel in Wehl. Dory wou graag naar de toneelschool in die tijd, maar de pastoor kwam bij pa en ma (nota bene op het 25-jarig huwelijksfeest) om te zeggen dat ze dat als ouders niet moesten toestaan. Toen Dory verhuisde kwam Willem Hoksbergen als regisseur bij de club. Hij was weggegaan in Wehl, of aan de kant gezet, dus toen zeiden we dat hij maar naar Nieuw Wehl moest komen. Willem liet de groep veel zelf doen, en later liet hij veel over aan Bennie Reuling. Bennie had ideeën over de regie en had ook achter de schermen de touwtjes (strak) in handen”.

Afscheid
In 1977 koos Jan er voor om niet meer actief te spelen, maar op de achtergrond nog aanwezig te zijn, bijvoorbeeld bij het opbouwen van de zaal en het podium voor de voorstellingen. Ook bleef hij aan als bestuurder, die bijvoorbeeld voorafgaand aan de voorstelling een woordje deed. Jan had in die tijd veel wisselende diensten bij de PTT, een gezin met vier opgroeiende jongens en een andere tijdverslindende hobby, de EHBO. Dus hij moest een keuze maken. “Tijdens het 25-jarig bestaan van de vereniging in 1985 heb ik nog de Zilveren Nar (speld) ontvangen. Rond 1990 heb ik afscheid genomen als bestuurslid. Ik voelde me de laatste jaren niet meer zo thuis in het bestuur: alles moest en ging op een andere leest en ik was het niet altijd eens met de nieuwe koers van de vereniging.” Wel is hij Niweto altijd blijven volgen en heeft hij de meeste stukken gezien. Niet meer echt betrokken, maar nog wel steeds benieuwd.